Leny Boeken-Velleman (1922-2012) was een sterke veerkrachtige vrouw die de gruwelijkheden van de Tweede Wereldoorlog heeft weten te overleven. Ze was slechts een zeventienjarig joods meisje toen de oorlog uitbrak. Net als vele andere joden dook zij onder, maar werd uiteindelijk toch opgepakt door de Duitsers. Via het doorvoerkamp Westerbork kwam zij terecht in Auschwitz, waarna zij later gevangen heeft gezeten in het dwangarbeiderskamp Kratzau. Leny overleefde de oorlog, maar zij was dan ook de enige uit haar hele familie. Na de oorlog heeft ze een gezin gesticht en een zoon mogen verwelkomen. Jaren later keerde ze zelfs nog terug naar Auschwitz, naar de plek waar zich al die jaren terug iets onvoorstelbaars had afgespeeld. In het interview vertelt Leny over haar jeugdherinneringen van voor de oorlog, hoe zij die angstaanjagende periode in de verschillende kampen heeft ervaren en hoe de oorlog haar kijk op het leven voorgoed heeft veranderd.<\/p>\n\n\n\n
Leny groeide op in een warm en hecht gezin. Haar vader was een socialist die Leny opvoedde om er te zijn voor alle mensen. Men had in die tijd meer voor elkaar over wat in de hedendaagse maatschappij volgens Leny nog weleens tegenvalt. Ze heeft erg fijne herinneringen aan haar jeugd gehad. Het was een fijne tijd, \u2018een betere tijd\u2019. Ze herinnert zich ook erg beschermd te zijn opgevoed, zo moest ze \u2019s avonds met een jongen over straat. Leny rondde de lagere school af en startte vervolgens aan de zogeheten nijverheidsschool, waar ze leerde koken en naaien om zodoende later een huishouden te kunnen organiseren. De kleuterschool en de nijverheidsschool waren beide joodse scholen die een onderdeel waren van haar joodse opvoeding. De joodse religie en de daarbij horende joodse tradities speelden een belangrijke rol in het gezin waarin Leny opgroeide. Ze bezochten de synagoge regelmatig, ze vierden joodse feestdagen en zij aten koosjer. Ze wist niet beter dan haar joodse leven in het vooroorlogse Amsterdam.<\/p>\n\n\n\n
In 1940 startte in Nederland de oorlog met de inval van de Duitse troepen. Als toenmalig kind had zij geen besef van het uitbreken van de oorlog. Ze hoorde haar ouders weleens bij de radio fluisteren waarop haar vragen uit nieuwsgierigheid werden beantwoord met: \u201cAls je later groot bent, vertellen we je het wel.\u201d Toen het gezin hoorde van de oorlog die dreigde, sprak Leny\u2019s moeder haar en haar broertje toe: \u201cAls de oorlog uitbreekt, dan gooi ik muntjes in de gaskamer en zet ik de kraan open.\u201d Een ingrijpende ervaring voor Leny op zo een jonge leeftijd, maar hieruit bleek hoe groot de angst voor de oorlog was bij haar ouders. Als kind heeft ze gelukkig nooit iets gemerkt van het antisemitisme voorafgaand en aan het begin van de oorlog. Wel verloren zowel Leny als haar vader hun baan vanwege hun joodse geloof. Van andere anti-Joodse maatregelen had Leny nauwelijks last. Ze was nog te jong om zelf gebruik te maken van de voorzieningen zoals uitgaansgelegenheden of het doen van boodschappen. Bovendien woonde ze in een straat met vele joodse winkels waar ze wel welkom waren.<\/p>\n\n\n\n